RABBANİ

Tarih 17 Haziran 2009

RABBANİ sıf. (ar. rabb > rabban’dan rabbani). Esk. Tanrı’ya ait, Tanrı’dan gelen. (Zf. ŞEYTANî.) || Gönlünü Tanrı’ya vermiş, Tanrı’ya ulaşmış.
— Din. Aşâi Rabbani, hıristiyanların ku­das âyininde yedikleri, şarap ve ekmekten ibaret yemek, bu âyinde okunan dua.
♦ Rabbaniye sıf. Esk. Rabbanî’nin dişili. || Mukadderat-ı rabbaniye, Tanrı’nın tak­dir ettiği şeyler. (M)