RAKİP veya RAKİB

Tarih 20 Haziran 2009

RAKİP veya RAKİB sıf. ve i. (ar. rekâbet’ten rakîb). Herhangi bir işte, bir yarışta, birbirini geçmeğe çalışan, aynı şeyi elde et­mek için uğraşan (kimselerden her biri): Rabia’nın kalbinde onun tek rakibi Vehbi Dede’nin tesiri îdi (H. E. Adıvar). Lâkin at-pazarlarında daima karşısına çıkan bir raki­bi vardı (Ömer Seyfeddin).

—Esk. Aynı kadını seven (erkeklerden her’ biri): Rakip değilim ki aranı bozam // Yadlara düğmeni çöz uğrun uğrun (Karacaoğlan). Hem bana artık rakip göziyle bakma. Ben Matmazel Anjel’in üzerine çoktan su içtim (H. R. Gür­pınar). // Bekçi, (Görüp gözeten) Tanrı. // Rakip olmak, aynı şeyi veya kimseyi el­de etmek için bir başkasıyle yarışmak: Karacaoğlan söyler biz de varalım // Kimler rakip olmuş biz de görelim (Karacaoğlan).
— DEY. Rakip çıkmak, rakip olarak ortaya çıkmak.
+ Rakiban çoğl. i. Esk. Rakipler.
+ Rakibe sıf. ve i. Birbirine rakip olan kadınlardan her biri: Bu iki kız onun nazarın­da birer rakibe, onu böyle elinden ümitle­rini ala ala öldürecek birer düşman idi
(H. Z. Uşaklıgil).
♦ Rakiplik i. Birbirine rakip olma: Çünkü iyiler onlarla rakiplik etmeğe tenezzül etmez (F. R. Atay). [M]