REÇETE

Tarih 25 Haziran 2009

REÇETE i. (ital. ricetta, tarife’den). üze­rinde doktorun hastası için gerekli gördüğü ilâçlarla bunların kullanış tarzları yazılı olan kâğıt: Bizim peder hekimin reçetesinde konyak yazılı olduğunun farkına varır var­maz ilâcı içmedi idi (Ahmed Rasim).
[Bk. ANSiKL.] || Mec. Yol, yöntem, çare.

— Mutf. Mutfak reçetesi, bir yemeğin ha­zırlanmasında kullanılacak maddeleri ve miktarları belirten liste.

— ANSİKL. Tıp. Reçete’de üç tavsiye bulu­nur: 1. perhiz; 2. bakım ve fizik tedavi; 3. ilâçlar.

Reçete mürekkeple yazılmalı ve okunaklı olmalıdır. Eğer zehirli (A tablosu), zehirli-uyuşturucu (B tablosu), tehlikeli ve ayrı konulması gereken ilâçlar (C tablosu) yazılıysa, reçetede hekimin adiyle adresinin bulunması mecburîdir.

Reçetede üç kısım vardır:
1. verilen ilâcın cinsi ve doz;
2. ilâ­cın hazırlanma tarzı;
3. ilâcı kullanmak şek­line ilişkin tavsiyeler.

A,B,C tablolarındaki ilâçlardan verilmişse, hekimin yazdığı kul­lanma şekline uymak zorunludur. Bazı. ül­kelerde hekimler reçetelerini latince yazar­lar. Her reçetenin tarih ve imza taşıması ge­rekir. (L)