REF

Tarih 26 Haziran 2009

REF i. (ar. ref). Esk. Yükseğe, yukarıya kaldırma. || Ortadan kaldırma, lağvetme: Ankara’dan vukubulan ihtar üzerine, bilâhire, tahkikatın icrasını, Yunan idaresinin re’fine talik teklifinde bulundu (Atatürk). || Ref-i cidal (veya niza), kavganın son bulması. || Ref-i rık’a, yüksek rütbeli biri­ne durumu bildiren bir yazı sunma.

— Gram. Esk. Arapça bir kelimenin sonunu ötre ile okuma.
— Huk. ipoteğin ref’i. Bk. ipoTEK’in so­na ermesi. || İtirazın refi. Bk. İCRA’da itirazın kaldırılması.

— Mal. Esk. Refi menzil bedeli, menzil­ler kaldırıldıktan sonra, köylülerin sefer zamanlarında ordunun ihtiyacı için men­zillere satmak zorunda kaldıkları erzak ye­rine konulan vergi. (Bu vergi önceleri men­zil yeri olan kazalara göre değil, durum ve geleneğine göre hemen her kazadan alınırdı. Bu bedel, yılda iki defa eşit tak­sitle toplanırdı. Tanzimattan sonra birçok vergi ve resimle birlikte refi menzil be­deli de kaldırıldı.)

— Teşk. tar. Refi vezaret, bir vezirin rüt­besinin kaldırılması. (Bu işlem ceza niteli­ğinde olduğu gibi. makamından azledilen ve haslarından yoksun kalan bir vezirin, vezaretin gerektirdiği masraflardan korunma­sı için de yapılırdı. Bu durum, Tanzimata [1839] kadar sürdü. Bu tarihten sonra cezaî nitelikteki refi vezaret ancak mahkeme hük­müyle yapılmağa başlandı; veziri korumak için uygulanan ref işlemi de tamamen or­tadan kalktı. Bir defa vezir olan kimse makamından azledilse bile vezirlik rütbesini taşımağa devam etti.)

— Tıp. Esk. Refi zevaid, yaranın çürümüş etlerini temizleme, kesip atma. (M)