REFAH

Tarih 26 Haziran 2009

REFAH i. (ar. refh’ten refah). Rahatlık, bolluk, varlık ve huzur içinde olma: Şekl-i cumhuriyet, milletin refah ve istiklâlini, vatanın tamamiyetini temin eden en mu­vafık şekil değil midir? (Atatürk).

Haki­kat şu değil mi aziz dostum, biraz refaha kavuşunca eski dünyanız içinizde tepmeğe başladı (A.H. Tanpınar). || Refah seviyesi, maddî şartlar ve imkânlar bakımından bir toplum veya kimsenin bulunduğu düzey.

— ANSiKL. İkt. Refah üstüne araştırma­ların günümüz iktisat teorisinde o kadar geniş bir yeri vardır ki bu kavrama, ikti­sadın temel unsurlarından biri diye bakı­labilir. İktisat biliminin klasik refah görü­şünü genişletme isteğine dayanan bu araş­tırmalar, her kişinin, mümkün olan aza­mî refaha ulaşmada başarı sağlamasıyle sosyal refahın «en yüksek noktaya ulaştırılmasının» daima gerçekleştirildiğini ve bunun kişilerce ulaşılan azamîlerin top­lamından başka şey olmadığını ileri süren postulatı reddeder.

Refah nazariyecileri, bu postulatın tersine, teorinin iktisadî siyasetten ayrı ele alınmaması ve sistemdeki etkinliğin artmasını her zaman mümkün kılacak şartların gerçekleştirilmesi­ne yardımcı olması gerektiğini ileri sürerler. Rekabetin serbestçe işlemesiyle» otomatik olarak sağlanacak azamî bir iktisadî verime ve sosyal refaha inanmazlar. Piyasadaki re­kabetin mükemmel olmayışını göz önüne alarak, bir üretim azamîsi teorisi kurmağa kadar gitmişler ve bu teoriyi bir dağıtım azamîsi ve tüketim azamîsi teorisiyle ta­mamlamışlardır.

Refah azamîsi hakkında ileri sürülen böyle bir teori, üretimin iktisa­dî yapısını, gelirlerin dağılımında etkili olan kurumları ve kişisel tercihlerin kademeleşmesini de göz önünde tutar. Bu incelemeler­de karşılaşılan zorluklardan biri, ölçülmesi güç olan refah kavramının tanımlanmasıdır. Sözü geçen araştırmaların temel amacı, millî geliri artırmanın, akışını den­geli bir şekle sokmanın ve dağılımını da­ha iyi bir tarzda düzenlemenin en mükem­mel yollarının neler olduğunu belirlemektir. (LM)