REHABİLİTASYON

Tarih 26 Haziran 2009

REHABİLİTASYON i. (fr. rehabilitation’dan). Sakatları ve iyileşen hastaları işe alıştırmak ve bir meslek sahibi yapmak amacıyle yapılan eğitim.
Esanl. READAP­TASYON.

— ANSiKL. Rehabilitasyon, özellikle sakat­lara ve uzun süre tedaviyi gerektiren bir hastalık (verem, çocuk felci, akıl ve sinir hastalığı v.b.) geçirmiş olanlara topluca uygulanır. Bunun için çeşitli rehabilitas­yon merkezleri veya kurumları vardır. Tür­kiye’de ilk kurulan rehabilitasyon kurumu 1952′de Ankara’da açılan körler okuludur.

Bu okulların sayısı 1972′ye kadar 10′a çık­tı. 1958′de Lepra (cüzam) savaş derneği tarafından Ankara’da bir Lepra hastahanesi ve Rehabilistasyon merkezi kuruldu; 30 yataklı olan bu kurum Ankara Tıp fakül­tesine bağlandı. 1968′de Ankara’daki Nu­mune hastanesi içinde bir rehabilitasyon merkezi kuruldu. Bununla bağlantılı ola­rak yürütülen çalışmalarda Sağlık ve Sos­yal Yardım bakanlığınca istanbul ve iz­mir’de de birer rehabilitasyon merkezi ku­rulması kararlaştırıldı.

Türkiye’de rehabilitasyonu gerektiren in­sanların sayısı 1965 genel nüfus sayımında 53 000 sağır ve dilsiz; 37 000 kör, 27 081 çolak, 142 678 topal (bacak ve kalça arıza­sı), 19 507 yatalak, 5 725 kambur, 5 995 çe­şitli beden sakatlığı ve 200 986 ortopedik sakatlık olarak tespit edildi. Bilim çevrele­rince, sınıflandırma ve beyan bakımından yeterli bulunmayan bu sayı 1972′de aynı çevrelerce, 100 000 eklem ve kemik tüber­külozu hastası, bir milyonu aşkın romatizmalıyle
20 000 kadar cüzamlı da eklenerek 3 600 000 olduğu sanılıyor. (M)