RETİNA

Tarih 29 Haziran 2009

RETİNA i. (lat. rete, ağ’dan retina). Anat. Gözün dibinde bulunan ve görme siniri tel­lerine bağlı sinir hücrelerinden oluşan ışı­ğa duyarlı zar. Eşanl. Ağ tabaka.

— Deneysel psikol. Retina (ağ tabaka) ay­kırılığı, aynı nesnenin retinadaki iki imajı arasındaki fark. (Deneğin bir gözü önüne konan dumanlı cam sayesinde sunî bir re­tina aykırılığı yaratmak mümkündür: buna Pulfrich olayı denir.)

— ANSİKL. Retina, dış yüzü damar taba­ka ile örtülü, saydam, ince bir zardır. Görme sinirinin yayılıp dağılmasından ve görme duyusu hücrelerinden meydana ge­lir. Görme siniri, göz küresinin arka kut­bunun biraz iç tarafından girer, gözün çe­şitli zarlarını deler ve işte ışığa duyarlı ol­mayan (kör nokta) bir kabarıklık meydana getirir. Gözün ön arka ekseni üzerinde (gör­me ekseni) sarı leke denilen bir çukur var­dır; burası retinanın ışığa en duyarlı kısmı­dır.

Retina, dıştan içe doğru şu üç tabakadan meydana gelir:
1. koniler ve çomaklar ta­bakası; koni ve çomak şeklindeki hücreler sadece şekil bakımından değil, görev ba­kımından da birbirinden farklıdır; meselâ çubukların ışık şiddetine veya miktarına, konilerin ise ışık dalga boyuna, yani renk­lere duyarlı olduğu sanılmaktadır. Çomak­lar ayrıca damar tabakadan gelen bir pig­ment ile kırmızıya boyalıdır; bu renk ışık­ta kaybolur, karanlıkta yeniden belirir;

2. iki kutuplu nöronlar tabakası; bu tabaka­dan çıkan dallar konilerle çomakların dip­lerini sarar; burada ayrıca görme hücre­leriyle duyu nöronlarını birbirine bağla­yan yatay nöronlar vardır;

3. çok kutuplu nöronlar tabakası; bunlar merkez duyu nöronlarıdır; aksonları görme sinirinin tellerini meydana getirir.
Retinada en sık görülen hastalıklar retinit, atrofi ve dekolmandır. (L)